Evelyn: Sociale werkplaats? Echt niet!

Ik ben Evelyn en ben 18 zomers jong. Ik ben 3 jaar geleden bij EEGA terecht gekomen. Ik heb daarvoor vele teleurstellingen moeten verwerken. Het ROC waar ik destijds studeerde, kwam met het idee om bij EEGA aan te kloppen.

De ene teleurstelling na de andere. Ik wist het op een gegeven moment echt niet meer. “Sociale werkplaats?” zei een collega van mijn moeder tegen haar. Maar zij geloofde er niet in, net zoals ik er niet in geloofde dat ik daar uiteindelijk terecht zou komen.

Ik ben altijd gepest geweest, en dit heeft zo zijn littekens achter- gelaten. Ik ben psychotisch en heb een schizotypische persoonlijk- heidsstoornis. Daardoor kan ik aanvallen krijgen, waarbij ik helemaal van de wereld ben. Het lijkt angstaanjagend, maar als ik me op mijn plek voel, dan gebeurt dit vrijwel nooit. Ik kwam bij EEGA, en ze stelden me voor om de administratieve richting op te gaan, maar dat wilde ik niet. Ik wilde iets voor mensen betekenen, en iets waar ik toch mijn creatieve ei in kwijt kan. Ik was een doorbijter, en moest en zou na de intensieve kennismaking bij EEGA terug naar een ROC.

De opleiding SCW Theater wilde ik gaan volgen. Weer een klap, want ook dit mislukte. Toen, na nog een half jaar aanklooien en wat vrijwilligerswerk hier en daar, kwam ik er achter dat ik de activiteitenbegeleiding in wilde. EEGA zag hier wel iets in, het UWV eveneens, en nu ben ik helemaal op mijn plek als toekomstig activiteitenbegeleidster. Heerlijk om tussen de ouderen te verblijven, ze te vermaken, helpen, begeleiden. Ik zou niet weten waar ik heen moest als ik niet bij EEGA kon blijven

Hoop is geen illusie Kijk verder dan de horizon En wat je daar vindt Is een nieuwe dag